32 najlepsze momenty filmowe Meryl Streep

Z ponad 20 nominacjami do Oscara na koncie, Meryl Streep jest synonimem sukcesu w Hollywood. Oznacza to, że naprawdę trudno jest wybrać tylko kilka z jej najwspanialszych filmowych momentów.

Od czasu swojej przełomowej roli w dramacie Łowca jeleni z 1978 roku, ta utytułowana gwiazda filmowa jest jedną z najbardziej lubianych artystek Hollywood wszechczasów. Znana ze swoich kameleonowych zdolności, Streep przeżyła praktycznie sto żyć na srebrnym ekranie; grała femme fatale, kochające matki, przywódców związków zawodowych, bezwzględnych polityków, sławnych szefów kuchni, potwornych redaktorów czasopism, surowe katolickie zakonnice i wszystko pomiędzy.

Urodzona i wychowana w New Jersey, Streep dorastała uczęszczając do katolickiej szkoły i była, jak napisała autorka Karina Longworth w biografii z 2013 roku, „niezgrabnym dzieckiem w okularach i kędzierzawych włosach”. Chociaż występowała w wielu szkolnych przedstawieniach, przyszła gwiazda nie traktowała aktorstwa poważnie, dopóki nie uczęszczała do Vassar College, gdzie jej uznany występ w produkcji Miss Julie wywołał poważny szum na kampusie. Profesor dramatu w Vassar, Clint J. Atkinson, powiedział później o Streep: „Nie sądzę, by ktokolwiek kiedykolwiek nauczył Meryl aktorstwa. Ona nauczyła się sama”.

Parafrazując jej Mirandę Priestly w „Diabeł ubiera się u Prady”: nie ma nikogo, kto potrafiłby robić to, co ona. Aby to udowodnić, oto 32 najwspanialsze momenty filmowe Meryl Streep.

32. „Tak się cieszę, że odszedł z mojego życia” (Jeszcze w nocy) #

(Źródło zdjęcia: MGM)

Po zdobyciu sławy dzięki filmom takim jak Łowca jeleni i Kramer kontra Kramer, Meryl Streep zagrała w thrillerze noir z 1982 roku Still of the Night, spoconym hołdzie dla filmów Alfreda Hitchcocka. Still of the Night otrzymał letnie recenzje po premierze, a po latach, w 2013 roku, sama Streep określiła go jako „zły film” w programie Watch What Happens Live z Andym Cohenem. Mimo to, w jednym z kluczowych momentów filmu, postać Streep wyznaje uczucie ulgi po tym, jak dowiaduje się, że mężczyzna, z którym miała romans, nie żyje. Dzięki fryzurze w stylu Evy Marie Saint i stalowej elegancji, Streep błyszczy tym samym rodzajem blasku i dystansu znanym wszystkim femme fatale Hitchocka.

31. Odwaga przekonań (Julie & Julia) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

Meryl Streep zdobyła jedną z wielu nominacji do Oscara za rolę pionierskiej szefowej kuchni telewizyjnej Julii Child w pociesznej komedii Nory Ephron Julie & Julia z 2009 roku. Oparty na popularnym blogu nowojorskiej pisarki Julie Powell, film dzieli czas pomiędzy współczesną Julię (Amy Adams) i zdobycie sławy przez Julię Child w połowie XX wieku. W jednym z niewielu momentów filmu, w którym Julia Child i Julie Powell są w tej samej scenie (za pośrednictwem telewizora Julie), Julia próbuje odwrócić omlet – nawet mówiąc swoim widzom, aby mieli „odwagę przekonań”, aby to zrobić – tylko po to, by Julia sama się zepsuła. Proszę posłuchać wysokiego tonu Streep „Oh!”, który naprawdę sprzedaje ten gag.

30. Pamiętając pierwszy raz (Hope Springs) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

W uroczym rom-comie Hope Springs z 2012 roku, Meryl Streep i Tommy Lee Jones wcielają się w rolę starszej pary próbującej na nowo rozpalić iskrę po dziesięcioleciach beztroskiego małżeństwa. W fabule oboje przechodzą tygodniowe konsultacje małżeńskie w pięknym nadmorskim miasteczku Maine. Po pierwszej sesji postać Jonesa, Arnold, organizuje romantyczną kolację w luksusowym zajeździe. Siedząc przy stole, Kay Streep wspomina pierwszy raz, kiedy Arnold powiedział jej: „Kocham cię”. W tym momencie filmu jest jeszcze długa droga do przebycia, zanim ten dryfujący mąż i żona znów się odnajdą. Ale ta przytulna kolacja, podbudowana tęskną nostalgią Streep i nadzieją na ich przyszłość, jest warta zapamiętania.

29. „Prawie zjadła mnie na lunch!” (Out of Africa) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

W romantycznym dramacie Sydneya Pollacka Out of Africa z 1985 roku Meryl Streep zdobyła kolejną nominację do Oscara, grając Karen Blixen, duńską baronową w Brytyjskiej Afryce Wschodniej, która zakochuje się w przystojnym łowcy zwierzyny grubej (w tej roli Robert Redford). Na początku filmu lwica osacza nieuzbrojoną Karen, ale postać Denysa Redforda pojawia się w samą porę. Zamiast być wdzięczną, Karen jest zabawnie spanikowana, która żartuje do Denysa: „Prawie zjadła mnie na lunch!”. Denys przypomina jej: „To nie jej wina. Ona jest lwem”.

28. Karen oddaje strzał (Poza Afryką) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

W Out of Africa, przystojny outdoorsman Denys Roberta Redforda zaczyna zakochiwać się w Karen Blixen Meryl Streep podczas polowania, które tak łatwo prawie idzie źle tak szybko. Kiedy oboje natrafiają na głodne lwy, Karen popełnia błąd, odwracając się plecami (coś, czego doświadczeni myśliwi nigdy nie powinni robić). Reżyser Sydney Pollack uchwycił w zwolnionym tempie dzikość nadchodzącej śmierci, której zapobiegła nagła odwaga Karen, by celować i strzelać z najwyższą precyzją. Po tym, jak ich strzały odbiły się echem, Denys zaczyna dostrzegać w Karen coś nowego, podobnie jak my, widzowie tego rozległego romansu z epoki.

27. Mądrość ciotki March (Małe kobietki) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

W słynnej filmowej wersji Małych kobietek Grety Gerwig z 2019 roku, Meryl Streep wciela się w rolę uprzejmej, ale ciepłej ciotki March. W jednej z najbardziej pamiętnych scen filmu ciotka March zdecydowanie narzuca koncepcję małżeństwa zaciekle niezależnej Jo (Saorise Ronan). Co ważne, ciotka March nalega, by Jo wyszła za mąż nie dla samego małżeństwa, ale po to, by Jo „mogła żyć lepiej” niż jej „biedna matka”. Chociaż Little Women nie jest zbyt dużym narzędziem dla Streep, znakomita aktorka kradnie cenny czas ekranowy, będąc przezabawną, okropną, matczyną i mądrą. Nie sposób jej nie kochać, nawet gdy Jo chce rzucić jej książką w twarz.

26. Zimne stopy Rachel (Zgaga) #

(Źródło zdjęcia: Paramount)

W Heartburn, napisanym przez Norę Ephron i opartym na jej własnej pół-biograficznej powieści, Meryl Streep gra fikcyjną wersję Ephron – pod nazwiskiem „Rachel Samstat”, rozwiedzionej krytyczki kulinarnej – która spotyka Marka Formana (Jack Nicholson), czarującego felietonistę politycznego z Waszyngtonu na weselu przyjaciela. Znacznie później, podczas ich własnej ceremonii, obawy Rachel dotyczące trwałości małżeństwa biorą nad nią górę i zabawnie wstrzymuje całą sprawę, zamykając się w swoim pokoju. Jak na ironię, tuż przed tą sceną Streep i Nicholson leżą w łóżku, wyrażając, jak bardzo nie nadają się do małżeństwa. Gdyby tylko rzeczywiście słuchali siebie nawzajem, oszczędzono by im tego wszystkiego, co wydarzy się później.

25. spotkanie w życiu pozagrobowym (broniąc swojego życia) #

(Zdjęcie: Warner Bros.)

W przepięknym i zabawnym rom-comie Alberta Brooksa Defending Your Life zmarli oczekują na osąd w miejscu, które można najlepiej opisać jako przyjemny wakacyjny wypad. (Fani serialu The Good Place będą zachwyceni). Podczas pobytu w klubie komediowym, prowadzony przez Brooksa Daniel, który zginął wjeżdżając w autobus, spotyka piękną kobietę, Julię (oczywiście Meryl Streep), która zginęła potykając się o meble i topiąc się w basenie. W obliczu wielkiej niewiadomej nad nimi obojgiem rozpoczyna się burzliwy romans, w tym przezabawna kolacja z owocami morza, podczas której Meryl Streep pokazuje, że można bawić się jedzeniem. Dzięki ostrej reżyserii Brooksa, błyskotliwemu scenariuszowi i entuzjastycznemu występowi Streep, nie można powstrzymać się od pragnienia tego, co oboje mają.

24. palce do kamery (adaptacja) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

W meta komediodramacie Spike’a Jonze’a Adaptacja, Meryl Streep gra (bardzo) fikcyjną wersję prawdziwej dziennikarki Susan Orlean; film powstał jako próba scenarzysty Charliego Kaufmana napisania prostej filmowej wersji jej książki Złodziej orchidei, tylko po to, by cierpieć na blokadę pisarską i skończyć na pisaniu filmu o własnej niezdolności do wykonania pracy. W połowie filmu Susan Streep zaczyna czuć się, powiedzmy, zabawnie, co Kaufman zabawnie ilustruje stopami Streep poruszającymi się w dolnej części kadru. Reszta sceny również jest świetna, a Streep nienagannie gra kogoś w ferworze czegoś naprawdę, naprawdę dobrego.

23. „In My Own Words, I’m Contaminated” (Silkwood) #

(Źródło zdjęcia: 20th Century Studios)

Zaraz po tym, jak Meryl Streep zakończyła pracę nad filmem Sophie’s Choice, dostarczyła kolejną transformującą kreację w filmie Silkwood, opartym na książce Howarda Kohna. Streep wcieliła się w rolę prawdziwej demaskatorki nuklearnej Karen Silkwood, która podniosła alarm o niebezpiecznych zaniedbaniach swoich pracodawców w Kerr-McGee i której śmierć w wypadku samochodowym w 1974 roku podsyciła teorie spiskowe. W połowie filmu grana przez Streep Karen odkrywa niebezpiecznie wysoki poziom promieniowania w swoim domu, co zmusza ją do ewakuacji i oddania rzeczy osobistych – w tym zdjęć swoich dzieci. Błagania Streep o pomoc są wyczuwalne na ekranie, a jej złowieszcze słowa „umieram”, gdy odjeżdża, ciążą na ponurym losie.

22. Gabinet „tchórzostwa” (Żelazna dama) #

(Zdjęcie: The Weinstein Company)

Meryl Streep urodziła się i wychowała jako Amerykanka. Ale w filmie biograficznym „Żelazna Dama” z 2011 roku, Streep niesamowicie zmieniła się w premier Margaret Thatcher, kobietę stanu, której bezkompromisowa polityka charakteryzowała i polaryzowała Wielką Brytanię w latach 70. i 80. We współpracy z reżyserką Mamma Mia!, Phyllidą Lloyd, Streep jest najbardziej mrożąca krew w żyłach podczas chaotycznego spotkania w 1990 roku, gdzie niezrównoważona Thatcher karci swoich pracowników i zawstydza Sir Geoffreya Howe’a (Anthony Head), jej najdłużej urzędującego członka gabinetu. Podczas gdy Żelazna Dama w zaskakujący sposób próbuje wyczarować współczucie dla diabła – scena kończy się, gdy Thatcher, sama, patrzy w swoje trzęsące się ręce – Streep jest bez wątpienia tą, która trzyma całą władzę w pokoju. Za swoją kreację Streep zdobyła swojego trzeciego Oscara.

21. Flowers (The Bridges of Madison County) #

(Zdjęcie: Warner Bros.)

W tym romantycznym dramacie Clinta Eastwooda z 1995 roku Meryl Streep wciela się w rolę Franceski Johnson, kobiety z Iowa żyjącej w małżeństwie bez miłości, która rozpoczyna romans z fotografem National Geographic, Robertem (Eastwood). Film traktuje o niewierności, ale także o tym, że pewne emocje mogą pomóc zainspirować dreszczyk emocji związany z życiem. W jednej z pamiętnych scen Robert próbuje poderwać Francescę kwiatami, które zerwał na zewnątrz, choć Francesca żartobliwie mówi mu, że są trujące. Nie są, ale i tak dobrze się bawi, zakochując się w nich.

20. „As Hot as a Stiff…” (Julie & Julia) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

Szczerze mówiąc, trudno jest wybrać tylko jeden moment w Julie & Julia, w którym Meryl Streep jest zachwycająca. Jest zachwycająca w całym filmie. Ale kto z nas nie mógł powstrzymać się od chichotu, gdy mąż Julii, Paul (Stanley Tucci), pisząc list do swojego brata w 1949 roku, czule opisuje sposób, w jaki Julia porusza się w kuchni i jak Julia wulgarnie opisała gorące cannelloni jako „gorące jak sztywniak…” Wracając do współczesności, nawet mąż Julii Powell, Eric (Chris Messina), nie mógł uwierzyć w to, co powiedziała. My też nie mogliśmy! I właśnie dlatego Julie & Julia to kolejny z najlepszych filmów Streep do tej pory.

19. Wojna z Argentyną (Żelazna dama) #

(Zdjęcie: The Weinstein Company)

Żelazna dama to skomplikowany film. To film, w którym Meryl Streep uwalnia całą swoją moc, by stać się jedną z najbardziej przerażających antagonistek w historii, jakie kiedykolwiek uczestniczyły w polityce krajowej. Ale jego ciężka struktura montażowa prawdopodobnie powstrzymuje Streep, redukując ją do postaci z serii tableau, a nie aktywnej postaci w narracji. Niemniej jednak, intensywność Streep jako Thatcher jest najbardziej widoczna, gdy premier decyduje się zaangażować w Argentynie w sprawie Falklandów, rozpoczynając wojnę o Falklandy w 1982 roku. Kulminacją tej sekwencji jest wypowiedzenie przez Thatcher kary Alexandrowi Haigowi (Matthew Marsh), sekretarzowi stanu USA za rządów Ronalda Reagana.

18. „Zwycięzca bierze wszystko” (Mamma Mia!) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

W 2008 roku Mroczny Rycerz Christophera Nolana doczekał się silnej konkurencji w postaci… Mamma Mia! Przed Barbenheimierem, najbardziej nieprawdopodobnym letnim podwójnym filmem był Batman i Meryl Streep, ze Streep na czele zespołowej adaptacji hitowego broadwayowskiego musicalu Phyllidy Lloyd z muzyką ABBA. Pod koniec filmu Streep śpiewa porywające wykonanie „The Winner Takes It All”, skierowane do Sama (Pierce Brosnan), gdy zastanawia się nad powrotem do siebie, nawet po tym, jak złamał jej serce wszystkie te lata temu.

17. „I’m Leaving You” (Kramer kontra Kramer) #

(Źródło zdjęcia: Columbia Pictures)

Meryl Streep zyskała sławę dzięki Kramer kontra Kramer, dramatowi prawnemu z 1979 roku o gorzkim rozwodzie pary małżeńskiej i późniejszej walce o pozbieranie się. Na początku filmu postać grana przez Streep, Joanna Kramer, nagle przekazuje swojemu (byłemu) mężowi, Tedowi (Dustin Hoffman), wiadomość, że odchodzi, ku jego szokowi i zdumieniu. W tej scenie nie ma fajerwerków emocji czy napięcia. Po prostu surowe, zranione uczucia, które rezonują z rzadką autentycznością.

16. Kolacja i romans (To skomplikowane) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

W wyluzowanej komedii romantycznej z 2009 roku It’s Complicated, Meryl Streep wciela się w Jane, patronkę wszystkich skomplikowanych związków jako rozwiedziona kobieta, która ożywia sprawy ze swoim byłym mężem Jake’iem (Alec Baldwin), jednocześnie zakochując się w Adamie (Steve Martin), architekcie. Podczas relaksującego 10-minutowego odcinka w środku filmu, Jane zabawia Adama przy przytulnym domowym posiłku – i upiera się, że w jej życiu nie ma nikogo innego – podczas gdy Jake komicznie chowa się w krzakach (z doskonałym widokiem na Jane od tyłu). Będąc aktorką, która jest potęgą, chemia Streep z obojgiem aktorów jest poza listą przebojów, dzięki czemu film energicznie spełnia swój tytuł. Kogo wybierze Jane? Jej decyzja jest, cóż, skomplikowana.

15. Nienawidzą nas (Julie & Julia) #

(Zdjęcie: Sony Pictures Releasing)

Późno w Julie & Julia, Julie Powell Amy Adams jest zdruzgotana, gdy dowiaduje się, że Julia Child, która dowiedziała się o projekcie bloga Julie, nie jest jej fanką. Gdy kamera zatrzymuje się na Julie ze łzami w oczach, film powraca do Julii Streep, która sama czuje miażdżące rozczarowanie z powodu odrzucenia jej książki kucharskiej przez wydawcę. „Osiem lat naszego życia okazało się po prostu czymś dla mnie do zrobienia” – ubolewa Julia, powtarzając zmagania każdego, kto jest zaangażowany w kreatywną dziedzinę. Nawet jeśli Julie i Julia nie widzą się w oczy, mają o wiele więcej wspólnego, niż mogliby wiedzieć.

14. „Zrobię to, co trzeba” (Wątpliwość) #

(Zdjęcie: Miramax)

W Doubt, dramacie z 2008 roku, którego akcja rozgrywa się w katolickiej szkole na Bronksie, Meryl Streep staje oko w oko (przynajmniej pod względem aktorskim) z nieżyjącym już, wielkim Philipem Seymourem Hoffmanem. Wciągający dramat o władzy, korupcji i wierze, Streep gra zbyt surową siostrę Aloysius, która podejrzewa, że charyzmatyczny ksiądz Flynn (Hoffman) popełnia coś niepokojącego. Pod koniec filmu Aloysius i Flynn walczą ze sobą w biurze Aloysius. Podczas gdy na zewnątrz szaleje burza, ich konfrontacja jest równie rycząca, gdy Aloysius daje jasno do zrozumienia, że zrobi wszystko, aby powstrzymać Flynna, choć wie, że jest bezsilna, by powstrzymać go na zawsze.

13. Stojąc w deszczu (The Bridges of Madison County) #

(Zdjęcie: Warner Bros.)

Zanim Ryan Gosling i Amy Adams złamali serca w The Notebook, Meryl Streep i Clint Eastwood byli najbardziej tragicznymi kochankami kina w The Bridges of Madison County. Pod koniec filmu, gdy pojawia się ostatnia szansa na bycie ze sobą, bohaterowie Streep i Eastwooda podejmują bolesną, ale cichą decyzję o ostatecznym rozejściu się. Uścisk Streep na klamce drzwi samochodu jej męża mówi wszystko, co czujemy, pozwalając, by jedyna rzecz, której pragniemy, przeszła nam koło nosa.

12. „Czy był pan porażką?” (Kramer kontra Kramer) #

(Źródło zdjęcia: Columbia Pictures)

Pod koniec Kramer kontra Kramer, Meryl Streep udowadnia, dlaczego jest kalibrem Oscara w cichej, ale druzgocącej wymianie zdań. W sądzie zadowolony z siebie prawnik jej byłego męża (grany przez Howarda Duffa) pyta ją, czy uważa się za „porażkę” w „najważniejszym związku” w jej życiu. Gdy orzechowe oczy Streep napełniają się łzami, spogląda na Teda (Dustin Hoffman), który zapewnia ją z daleka, że tak nie było. Ale Joanna Kramer, skłonna do karania siebie, odpowiada twierdząco. Podczas gdy była pani Kramer może myśleć o sobie tak nisko, nikt przy zdrowych zmysłach nie może myśleć tak samo o Meryl Streep w tym rozdzierającym serce pokazie jej talentu.

11. Zatrudnienie inteligentnej, grubej dziewczyny (Diabeł ubiera się u Prady) #

(Zdjęcie: 20th Century Studios)

W nieprzemijającym klasycznym dramacie The Devil Wears Prada, Meryl Streep olśniewa jako Miranda Priestly, złowroga redaktorka magazynu, która rządzi modowym podziemiem. Anne Hathaway prowadzi film jako Andy, aspirująca dziennikarka z zasadami, próbująca przebić się do branży wydawniczej. Na początku filmu Streep chłodno rozbiera Andy’ego (mówiąc psychologicznie) komplementem, mówiąc, że źle wybrała, zatrudniając „inteligentną, grubą dziewczynę” (cięcie na Anne Hathaway, wyglądającą na złośliwie pokonaną). Skup się nie na okropnym zawstydzaniu ciała, ale na samolubnej manipulacji Mirandy, aby kształtować ludzi wokół niej na swój obraz – na dobre i na złe.

10. „Mam wątpliwości” (Doubt) #

(Zdjęcie: Miramax)

To zwykle banalne, gdy bohaterowie wypowiadają tytuł filmu. Ale Meryl Streep nie jest normalna. Jako siostra Aloysius, Streep odchodzi z filmem w kieszeni, wygłaszając końcowy monolog, który podsumowuje główny konflikt filmu: jaki jest koszt robienia właściwych rzeczy? Niewielkie spoilery tutaj, ale siostra Aloysius ujawnia siostrze James (Amy Adams) swoje własne wykroczenia, aby oczyścić ojca Flynna z ich parafii. Siostra Aloysius upiera się, że jest pewna wszystkiego – do pewnego stopnia. Ostatecznie jednak nadal ma wątpliwości.

9. Szampon nad rzeką (Poza Afryką) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

Meryl Streep po prostu nigdy nie wyglądała piękniej – ani bardziej czysto! – niż podczas delikatnego mycia włosów przez Roberta Redforda (w roli myśliwego Denysa) w Out of Africa. Podczas gdy Redford pociera palcami włosy Streep, recytuje słowa „The Rime of the Ancient Mariner” Samuela Taylora Coleridge’a na tle malowniczej rzeki. Sydney Pollack ustawia kamerę w zbliżeniu zarówno na Redforda, jak i Streep, wyczarowując uczucie głębokiej intymności w najbardziej egzotycznym miejscu. Oni są zakochani, my również. (Poza tym, kto nie chciałby, żeby Robert Redford umył mu włosy w egzotycznej dżungli?).

8. Ciasto na twarz Jacka Nicholsona (zgaga) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

Pod koniec Zgagi Meryl Streep ma już dość. Wiedząc, że jej drugi mąż po raz kolejny ją zdradził, postać Rachel Streep wygłasza elokwentny, ale beznamiętny monolog o wyblakłej miłości podczas kolacji z przyjaciółmi. Podczas gdy Rachel starannie przygotowuje domowe ciasto limonkowe, na koniec swojej przemowy oświadcza, że każdy ma wybór – „Możesz się tego trzymać, co jest nie do zniesienia, lub możesz po prostu odejść i marzyć o innym śnie” – przed wepchnięciem ciasta w twarz jej męża. Gdy reszta stołu milczy, Rachel chłodno prosi o kluczyki do samochodu.

7. „Mówi pan o mojej córeczce” (A Cry in the Dark) #

(Źródło zdjęcia: Warner Bros.)

W tym dramacie sądowym z 1988 roku wyprodukowanym w Australii – i opartym na książce non-fiction z 1985 roku – Meryl Streep wciela się w rolę Lindy Chamberlain, która przez lata była uważana przez australijską opinię publiczną za zamordowaną dziewięciotygodniową Azarię. Pod koniec filmu Lindy jest w siódmym miesiącu ciąży, gdy pojawia się na rozprawie sądowej. Chociaż jej stoicka postawa nie wzbudza sympatii ławy przysięgłych (spoilery: zostaje uznana za winną i skazana na dożywocie), scena kończy się zimnym przypomnieniem Streep, że mówią o jej dziecku, „a nie o jakimś przedmiocie”. A Cry in the Dark przyniósł Streep kolejną nominację do Oscara dla najlepszej aktorki.

6. Matka wiceprezydent (Kandydat na Mandżurów) #

(Zdjęcie: Paramount)

W nowoczesnym remake’u „Mandżurskiego kandydata” Jonathana Demme’a, wydanym w gorącym klimacie Ameryki po 11 września, Meryl Streep wciela się w senator z Wirginii, gorączkowo zdeterminowaną, by jej syn, weteran armii amerykańskiej i kongresmen (Liev Schreiber), został wiceprezydentem Stanów Zjednoczonych. Na początku filmu senator Shaw w wykonaniu Streep wygłasza za zamkniętymi drzwiami poruszające przemówienie, które brzmi tak, jakby ustawa Patriot Act ożyła, by założyć garnitur i perły. W swojej recenzji dla San Francisco Chronicle, krytyk filmowy Mick LaSalle zauważył, że Streep „ma włosy Hillary i energię atakującego psa Karen Hughes” i opisał ją jako „szaloną matkę i mistrza polityki w jednym, kobietę strzelającą na tak wielu poziomach, że nikt nie może nadążyć”.

5. mówienie prawdy przy stole (sierpień: hrabstwo Osage) #

(Zdjęcie: The Weinstein Company)

Meryl Streep zagrała jedne z najlepszych, najbardziej kochających matek, jakie kiedykolwiek pojawiły się na srebrnym ekranie. Grała też najgorsze. W filmowej adaptacji nagrodzonej Pulitzerem sztuki Tracy’ego Lettsa z 2013 roku, Streep gra Violet Weston, chorą na raka, uzależnioną od narkotyków, narcystyczną matriarchę rodziny z Oklahomy. W kluczowej scenie kolacji Violet wyładowuje bagaż rodzinny na oczach wszystkich, besztając każdą ze swoich dorosłych córek za bycie ciężarem i porażką w jej oczach. Tylko równie potężna Julia Roberts, jako najstarsza córka Barbara, ma siłę, by powalić ją na ziemię.

4) „Let’s Publish” (The Post) #

(Źródło zdjęcia: 20th Century Studios)

Wydany w grudniu 2017 roku podczas pierwszego roku urzędowania Trumpa, obsadzony gwiazdami The Post Stevena Spielberga wydawał się peanem na cześć wolnej prasy zapewniającej zdrową demokrację. Meryl Streep wciela się w filmie w rolę Katharine Graham, niedoświadczonego wydawcy uwikłanego między presją z zewnątrz – w tym wrogą administracją Nixona – a własnym marzeniem o utrzymaniu „The Post” przy życiu. Przez większą część filmu czuje się jak na jednym gigantycznym wdechu, zanim Graham w wykonaniu Streep zatwierdza publikację tajnych dokumentów, które malują przerażający obraz działań Stanów Zjednoczonych w Wietnamie. Dzięki jej bezpośredniej instrukcji „Chodźmy. Opublikujmy”, wydanej cicho przez telefon, Streep pokazuje, że historia nie jest tworzona za pomocą bębnów. Tworzy się ją po prostu słowami.

3) Mamma Meryl, Here She Goes Again (Mamma Mia!) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

Mamma Mia! to pokoleniowy klasyk, a Meryl Streep jest ogromnym tego powodem. Streep w niezapomniany sposób rozpoczyna film na wysokim poziomie jako Donna Sheridan, która zdaje sobie sprawę, że jeden z jej trzech byłych kochanków może być biologicznym ojcem jej córki, Sophie (granej przez Amandę Seyfried). Chociaż Streep śpiewała już wcześniej w filmach, millenialsi w pewnym wieku byli niewątpliwie zdumieni mocą rur, które posiadała Streep. Ale to nie tylko śpiew Streep czyni tę scenę kultową. W dużej mierze dzięki barwnej reżyserii Phyllidy Lord, Streep praktycznie zmienia się w nadpobudliwą nastolatkę, skaczącą, wirującą i turlającą się w granatowym dżinsowym kombinezonie. Meryl Streep ma zasięg, a Mamma Mia pokazuje jej zabawną stronę.

2) Ciche śniadanie (Łowca jeleni) #

(Zdjęcie: Universal)

Meryl Streep ma całkiem niezłą historię związaną z Łowcą jeleni, kipiącym dramatem o hutnikach z Pensylwanii, których życie wywraca się do góry nogami po wojnie w Wietnamie. Przede wszystkim film ten jest pierwszym filmem na długiej liście nominacji Streep do Oscara. Poza tym, podczas jego produkcji Streep była w związku z aktorem Johnem Cazale, u którego zdiagnozowano nieuleczalnego raka kości. Streep chętnie wcieliła się w rolę Lindy, która w scenariuszu była niewiele więcej niż zwykłą postacią dziewczyny, aby być z Cazale, gdy jego stan się pogarszał. (Cazale zmarł wkrótce po nakręceniu filmu). Ponieważ postać Streep miała niewiele do zrobienia lub powiedzenia w scenariuszu, reżyser Michael Cimino zasugerował jej, aby napisała własne kwestie.

Ale nawet nie mówiąc zbyt wiele, Streep pokazuje w filmie, dlaczego zasłużyła na uznanie Akademii. W ostatniej scenie filmu, po pogrzebie jednego ze swoich, główni bohaterowie filmu zbierają się w lokalnym wodopoju, gdzie po cichu ustawiają stół. Wszyscy na ekranie poruszają się jak zombie, niezdolni do wypowiedzenia więcej niż kilku słów. Dopiero gdy ktoś przy barze nuci „God Bless America”, Linda Streep zaczyna śpiewać, z równym smutkiem i porażką, zmuszając wszystkich do przyłączenia się. Dzięki ponurej eksploracji daremności, jaką była wojna w Wietnamie, ponura ironia zakończenia Łowcy jeleni polega na tym, że jedynym pocieszeniem dla tego zranionego pokolenia ludzi są oni sami.

1) Wybór (Sophie’s Choice) #

(Źródło zdjęcia: Universal)

Co by było, gdyby musieli Państwo podjąć najgorszą decyzję w swoim życiu? W dramacie Sophie’s Choice z 1982 roku, opartym na powieści Williama Styrona, Meryl Streep gra polską imigrantkę z Brooklynu, którą prześladuje coś głęboko w jej przeszłości. Film ostatecznie ujawnia, co to było: wybór. W retrospekcji do okupowanej przez Niemców Polski podczas II wojny światowej, Sophie – ze Streep mówiącą niemal perfekcyjnie po niemiecku – przybywa ze swoimi dziećmi do Auschwitz, kiedy nazistowski żołnierz zmusza ją do wyboru, które z nich powinno umrzeć. Kiedy żołnierz grozi, że zabije obie naraz, Sophie oddaje swoją córkę Evę (w tej roli Jennifer Lawn). Sophie Streep wydaje cichy, rozdzierający krzyk, podczas gdy jej dziecko krzyczy o życie poza kamerą, tworząc nawiedzający moment, którego nikt nie zapomni.