25 najlepszych filmów 2021 r.

Dzięki ponownemu otwarciu kasy po roku hibernacji najlepsze filmy 2021 roku są szalenie eklektyczne. Nasza lista tegorocznych najlepszych – wybranych przez Total Film – obejmuje prowokujące filmy niezależne, palący dramat, zwariowaną animację i ulubione w obcym języku, a także przeboje kinowe.

Powinniśmy zauważyć, że zespół Total Film ma siedzibę w Wielkiej Brytanii, dlatego poniższa lista najlepszych filmów z 2021 r. składa się z wydań, które dotarły do ​​kin i serwisów streamingowych w 2021 r. w Wielkiej Brytanii, a nie w USA. Oznacza to, że nagrodą jest zdobywca Oscara Nomadland i Obiecująca młoda kobieta (wydany w kwietniu), podczas gdy bardzo rozreklamowany Nightmare Alley Guillermo Del Toro nie (jest to wydanie ze stycznia 2022 r.). Są też filmy, których jeszcze nie zobaczyliśmy wspólnie – w tym The Matrix Resurrections i Spider-Man: No Way Home. Gdy będziemy mieli ich miarę, dodamy je, jeśli zasługują na miejsce.

Przy ustawionych parametrach są to najlepsze filmy wydane w ciągu ostatniego roku – czy Twój wybór znalazł się na naszej liście?

25. CODA #

(Źródło zdjęcia: Apple TV+)

Ta sprośna, podnosząca na duchu opowieść o dorastaniu o odważnej amerykańskiej nastolatce rozdartej między swoją niesłyszącą rodziną a muzycznymi marzeniami, cieszyła się uznaniem tłumu. Jako „dziecko głuchych dorosłych” Ruby (Emilia Jones) miota się między szkołą średnią a upadającym rodzinnym biznesem wędkarskim, który potrzebuje jej do czynienia ze światem słyszącym. Reżyserka Sian Heder włożyła w swoją adaptację przytulnego francuskiego hitu La Famille Belier trochę pożądanej pracy robotników, pokazując, jak „gówniane kwoty” i drapieżni handlarze rybami zagrażają życiu rodziny. Film zdobył uznanie dzięki czułemu, przezabawnemu portretowi przekleństwa, szalonej seksualnie rodziny Ruby, której teatralny język migowy jest przyjemnością do oglądania. CODA to film Jones (jej głos jest jedyną wskazówką, że jest córką Aled Jones), jej występ napędzany słodką, upartą energią i uduchowionymi melodiami Ruby.

24. Francuska Dyspozytornia #

(Źródło zdjęcia: Searchlight Pictures)

The French Dispatch to starannie wykonany ukłon w stronę dziennikarstwa starej szkoły; film podzielony na wiele części, z których każda podąża za odrębnym zestawem postaci, naśladując strukturę magazynu. French Dispatch to fikcyjny magazyn wydawany we francuskim mieście Ennui-sur-BlasÉ. Reżyseria Wesa Andersona była zapewniona w każdej oddzielnej, wyróżniającej się historii, a każda ma kaprysy, jakich oczekuje się od autora. Jest też zadziwiająca lista obsady, zawierająca bardziej rozpoznawalne hollywoodzkie nazwiska niż lista gości gali Met.

23. Spencer #

(Źródło zdjęcia: Neon)

Królewscy obserwatorzy zostali ostatnio zepsuci. Najpierw Korona sprowadziła Dianę do naszych domów, potem Pablo LarraÍn opowiedział ciekawą historię o Dianie, której akcja toczyła się przez trzy dni w 1991 roku. Kristen Stewart jest sensacyjna jako empatyczna księżniczka w tym portrecie, który z wyczuciem bada jej wewnętrzne zamieszanie. Po prostu rozpływa się w Dianie. Naprzeciw niej, węszący koniuszek Timothy’ego Spalla doskonale się sprawdza, podczas gdy LarraÍn czyni cuda, przedstawiając ogromną zakulisową operację opieki nad rodziną królewską. Od corgi po kostiumy, Spencer sprawi, że poczujesz się, jakbyś zajadał się indykiem z Windsorami – na dobre i na złe.

22. Spider-Man: Bez drogi do domu #

(Źródło zdjęcia: Marvel)

Spider-Man: No Way Home zgromadził złoczyńców z całej kinowej historii web-slingera w filmie, który jest odniesieniem prawie do przesady. Spidey Toma Hollanda uzasadnia całą sprawę, a kiedy pojawiają się te słynne twarze, nie można zaprzeczyć, że zakończenie trylogii Homecoming ma sceny, które są na równi z oszałamiającymi wyżynami Kapitana Ameryki dzierżącego młot Thora w Avengers: Endgame. Serwis fanów to nazwa gry, a jeśli jesteś webheadem, No Way Home było świętem przeszłości i teraźniejszości bohatera.

• Przeczytaj więcej: Nasza recenzja Spider-Mana: No Way Home

21. Śiwa dziecko #

(Źródło zdjęcia: Utopia)

Debiut scenarzysty i reżysera Emmy Seligman to najbardziej stresująca komedia roku. W rzeczywistości gra momentami prawie jak horror, z duszącą klaustrofobią, wzmocnionymi przeczuciami i agresywną partyturą staccato klawiszy i smyczków. Osadzony w jednym domu podczas sziwy (czasu żałoby po pogrzebie, zgodnie z tradycją żydowską) w jednym domu nie da się uciec od zgiełku i chociaż każdy scenariusz kryminału jest wyolbrzymiony, wszystko wydaje się boleśnie autentyczne. Występ Rachel Sennott jako pozbawionej steru Danielle, złapanej w szkwał, zaprasza nas do środka, a w jej tarapatach jest coś z Bena Braddocka z The Graduate, a Seligman wnosi świeże spojrzenie na wydarzenia, gdy śnieżka. Ciesz się, jeśli to właściwe słowo.

20. Mała Maman #

(Źródło zdjęcia: Lilies Films)

„Po napisaniu pierwszego szkicu pomyślałem:„ Och, to jest film o podróży w czasie ”- powiedziała francuska autorka Céline Sciamma i tak jak ona, mogłeś nie zdawać sobie z tego sprawy na początku, ponieważ zamiast kondensatorów topnikowych i na przykład dwie małe dziewczynki zaprzyjaźniły się, gdy razem zbudowały domek na drzewie. Wyglądają niesamowicie podobnie (siostry Joséphine i Gabrielle Sanz przodują) i okazuje się, że tak naprawdę są matką i córką, w krótkim (72 minuty!), skromnie wyskalowanym filmie, który porusza wielkie tematy, pokonują przestrzeń, czas i emocjonalne podziały. miłości i straty. Ten portret dwóch małych dam ujrzał Sciammę, jak zawsze, w ogniu.

19. Shang-Chi i legenda dziesięciu pierścieni #

(Źródło zdjęcia: Marvel Studios)

„Naszym celem było zapewnienie widzom nowoczesnej opowieści o tej historii o pochodzeniu superbohatera” — powiedział Simu Liu, przełomowa gwiazda najbardziej ekscytującego filmu Marvela z 2021 roku. Jako tytularny wyszkolony zabójca, cofnięty do dawnego życia, gdy dzwoni jego ojciec (Tony Leung), Liu pomógł pokierować reżyserem Destina Daniela Crettona w przestarzały komiks z lat 70. w coś ważnego. Wyszły wątpliwe stereotypy rasowe. Nadeszła idealna mieszanka chaosu i mistycyzmu – z tą walką autobusową jedną z najlepszych stałych fragmentów tego roku. Aha, i powrót Bena Kingsleya jako Iron Mana 3, Trevor Slattery, był nie lada gratką.

• Przeczytaj więcej: Nasza recenzja Shang-Chi – i nasz spoilery Shang-Chi kończący się podział.

18: Cenzor #

(Źródło zdjęcia: Vertigo Releasing)

Ponure dni Video Nasty zostały ponownie omówione w debiutanckim filmie Prano Bailey-Bonda, bogato wyobrażonym kawałku psychologicznego chillera, w którym pierwotny cenzor Niamh Algar został wciągnięty w świat rzezimieszków, których ocenia w poszukiwaniu swojej zaginionej siostry. Czerpiąc z szeregu inspiracji (Argento, Hammer, wcześniejszy film krótkometrażowy reżysera Nasty), Censor przedstawił kliniczną krytykę tabloidowej histerii tamtej epoki i niepokojącą sekcję niespokojnego umysłu. Rezultatem była zarówno nostalgiczna rozkosz dla krwiożerczych kin, jak i efektowna wizytówka reżyserki, której można było zobaczyć w epizodzie Hitchcocka w jednym ze swoich odtworzeń.

• Czytaj więcej: Rozmawiamy z reżyserem Prano Bailey-Bondem o Censorze

17. Najpiękniejszy chłopiec na świecie #

(Źródło zdjęcia: Juno Films)

Jedyny dokument z 2021 r. (w mocnym roku), który rozprawił się z najlepszymi filmami Total Film z 2021 r., zabrał widzów do prywatnego świata Björna Andrésena. Pięćdziesiąt lat później wciąż jest znany jako Tadzio o anielskim wyglądzie w filmie Luchino Viscontiego z 1961 roku Śmierć w Wenecji. Kristina Lindström i wrażliwy doktor Kristiana Petriego badali, w jaki sposób to przytłaczające doświadczenie doprowadziło do depresji w późniejszym życiu Andrésena. Wszechstronny, ale nigdy nie sensacyjny, nawet jeśli nieswojo było siedzieć przy jego oryginalnym teście ekranowym. Andrésen pozostaje przekonującą postacią na ekranie, uchwyconą żałobnie przez oszałamiające zdjęcia.

16. Moc psa #

(Źródło zdjęcia: Netflix)

Jane Campion wróciła do filmu po 12 latach z napisaną przez siebie historią właściciela rancza Montana z lat 20. (Jesse Plemons) poślubiającego wdowę (Kirsten Dunst) i wynikające z tego konsekwencje emocjonalne. Dość prosta konfiguracja, ale jak cienie czające się w górach, które majaczą nad domostwem, ciemność czyha. Wiele z tego pochodziło od najlepszego w karierze Benedicta Cumberbatcha, zastraszającego kowboja alfy Phila i kipiącego napięcia, które prześladowało każdą piękną ramę, ale ostateczna gra mocy była tak brutalna i kliniczna jak wałach konia. Rzeczywiście toksyczna męskość. Spodziewaj się, że Kodi Smit-McPhee pojawi się na torze nagród.

• Czytaj więcej: Ogólny przegląd filmu Moc psa

15. Przekazywanie #

(Źródło zdjęcia: Grupa AUM)

Zdjęcia mogły być czarno-białe, ale niewiele więcej znalazło się w prowokującym do myślenia filmie Rebecci Hall, adaptacji Nelli Larson.
Nowela z 1929 roku, która dała potężny wgląd w niezbadany zakątek
doświadczenie afroamerykańskie. Tessa Thompson i Ruth Negga idealnie do siebie pasowały w tej opowieści o dwóch kobietach żyjących radykalnie innym życiem – jedna jako szanowana żona lekarza, druga jako żona „przechodząca” jak biała pod nosem niczego niepodejrzewającego męża. W jaki sposób podstęp jednej osoby niszczy poczucie tożsamości drugiej osoby, stworzonej dla fascynującego dramatu w filmie, który potwierdził, że Hall jest reżyserem do obejrzenia.

• Dowiedz się więcej: Ogólny przegląd filmu o przejściu

14. Nie ma czasu na śmierć #

(Źródło zdjęcia: uniwersalny)

Znacznie opóźniony łabędzi śpiew Daniela Craiga jako 007 (dzięki, Covid) wreszcie trafił do kin w dużej tajemnicy – ​​i nie bez powodu. Najbardziej radykalny film o Bondzie od dziesięcioleci widział, jak James walczy ze złym (Rami Malek) bardzo aktualną bronią, czarnoskórą kobietą przybiera słynny numer agenta Bonda, szokującą śmierć i kwestionującą kanon spuściznę. Śmiały? Tak. Dzielący? Tak. Może nie spodobało się to wszystkim fanom, ale No Time To Die spełniło wielką obietnicę: film o Bondzie, o którym wszyscy mówili. „To była szansa na zamknięcie wszystkich luźnych końców i dokończenie tego, co zacząłem 15 lat temu”, powiedział Craig o swoim ukłonie. Misja zakończona.

• Przeczytaj więcej: Nasze typy na następnego Jamesa Bonda

13. Pierwsza krowa #

(Źródło zdjęcia: Mubi)

Kelly Reichardt nigdy nie widziała Gwiezdnych Wojen („Pamiętam, że jako dziecko stałam w kolejce… a potem zasnęłam”), ale można się założyć, że widziała mnóstwo westernów; przepisanie gatunku wymaga głębokiej wiedzy. Odrzucając sześciostrzelców, białych bohaterów macho i fundamentalne mity, Reichardt zamiast tego snuł cichą opowieść o męskiej przyjaźni, której akcja rozgrywa się na zielonym północno-zachodnim Pacyfiku w latach 20. XIX wieku, gdy Cookie (John Magaro) i King-Lu (Orion Lee) kradną mleko z właściciela ziemskiego. ceniona krowa do robienia ciastek. First Cow okazała się wyciszoną, niespieszną rozkoszą: „Chodzi o różnicę między pokazaniem czegoś publiczności a pozwoleniem publiczności na zobaczenie czegoś” – powiedziała.

12. Kolejna runda #

(Źródło zdjęcia: Nordisk Film)

Tegoroczny zdobywca nagrody Bafta i Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny, podnosząca na duchu opowieść Thomasa Vinterberga o czterech nauczycielach, którzy postanawiają poeksperymentować z piciem w ciągu dnia, była idealnym (gin z) tonikiem w erze pandemii. „Świętowanie alkoholu [które przekształciło się w] opowieść o życiu… jakie jest trudne i jak cenne” – zauważył Vinterberg – obserwacja, która stała się boleśnie realna, gdy stracił córkę w wypadku samochodowym na kilka tygodni przed zdjęciami. Mads Mikkelsen celował jako Martin, którego choroba w średnim wieku jest wstrząśnięta tym pijanym planem, co prowadzi do pełnego tańca finału, który jest z pewnością najlepszą rutyną roku poza Strictly. Prawdziwy środek do mycia podniebienia.

11. Quo vadis, Aido? #

(Źródło zdjęcia: TRT)

Ten mocny dramat Bośni i Hercegowiny, który znalazł się na krótkiej liście do Oscara dla najlepszego międzynarodowego filmu, przegrał z duńskim filmem „Kolejna runda”, rozgrywa się podczas masakry w Srebrenicy w 1995 roku, kiedy generał Ratko Mladić wydał rozkaz śmierci ponad 8000 muzułmanów. . Nasze oczy i uszy to Aida (wspaniała Jasna Ðjuricic), tłumaczka pracująca w obozie ONZ w „bezpiecznej strefie”, próbująca chronić własną rodzinę i tysiące innych, gdy Mladić i jego ludzie schodzą z chlebem i czekoladą, aby zakamuflować swoje prawdziwe plany.

Ten odpowiedzialny, wstrząsający film, napisany i wyreżyserowany przez Jasmilę Žbanić (Grbavica), jest znośny dzięki nieustannemu biciu ludzkiego serca. „Wiele filmów, które oglądam o wojnie, nawet antywojenne, czerpie przyjemność ze spektaklu wojny” – powiedział Žbanić dla Eurimages o feministycznej perspektywie filmu. „Jako kobieta nie mogę znaleźć nic przyjemnego w wojnie. To banalna platforma dla socjopatów i ludzi zaślepionych władzą. Wszystkie ludzkie wartości są zaniedbywane i przetrwają tylko silni. Jako feministka gardzę tymi strukturami”.

10. Bo Burnham: Wewnątrz #

(Źródło zdjęcia: Netflix)

Film czy komedia? Ta kalejdoskopowa kronika mentalnego dezintegracji, nakręcona w loftowym pokoju podczas zamknięcia, zacierała granice między mediami tak samo, jak łączyła fakty i fikcję. Gdyby więcej pisarzy Total Film uważało to za film, biorąc pod uwagę, że mimo wszystko posiada narrację, to znalazłby się jeszcze wyżej. Bo jedno jest pewne: to arcydzieło, ponieważ nie mniej komediowy talent niż Steve Martin z podekscytowaniem powiedział Total Film, promując swój własny serial telewizyjny Tylko morderstwa w budynku.

Przemykając między chwytliwymi piosenkami electro-pop z akrobatycznymi rymowanymi tekstami, marionetkami omawiającymi geopolitykę, ostrymi jak skalpel obserwacjami społecznej i cyfrowej izolacji, ponurymi egzystencjalnymi zadumami i nie tylko – a wszystko to przedstawione w wirującym, świszczącym pokazie wizualnej i dźwiękowej pirotechniki – Wewnątrz znajduje się najbardziej imponujące dzieło byłej sensacji YouTube, która wcześniej napisała i wyreżyserowała ósmą klasę. Niepokój Burnhama to nasz wspaniały dar.

• Czytaj więcej: najlepsze komedie Netflix do obejrzenia teraz

9. Mitchellowie kontra Maszyny #

(Źródło zdjęcia: Netflix)

„W zasadzie połączyłem to, co kocham najbardziej na świecie – moją szaloną rodzinę – i to, co kochałem najbardziej, gdy byłem dzieckiem – zabójcze roboty” – powiedział reżyser Mike Rianda. Opowiadając historię wypadu z college’u na przełaj, zniszczonego przez powstanie sztucznej inteligencji, Rianda nigdy nie pomyliła się. Najlepszy film animowany roku został wyprodukowany przez Phila Lorda i Chrisa Millera, którzy nadzorowali także Spider-Man: Into The Spider-Verse, i szczycił się takim samym sercem, sztuką i humorem, jak zmieniacz gier internetowych. Przezabawne The Mitchells Vs. The Machines był również nieoczekiwanie szczery, a animacja była zarówno bezwstydnie kreskówkowa, jak i bogato teksturowana.

8. Minari #

(Źródło zdjęcia: A24)

Reżyser Lee Isaac Chung, decydując się porzucić kręcenie filmów na rzecz kariery nauczyciela, spędził kilka letnich miesięcy, które mu opuściły, zanim zaczął szkołę, próbując napisać „najbardziej osobisty scenariusz, jaki przyszło mi do głowy”. Wracając do własnych korzeni, szczery dramat Chunga namalował delikatny portret koreańskiej rodziny walczącej o uprawę zakurzonego obszaru Arkansas z lat 80. – odnajdując wielkość małych rzeczy w niezwykle prostej historii, która naśladowała to, co najlepsze z Johna Steinbecka. Youn Yuh-jung słusznie zdobył Oscara, podczas gdy Chung i Steven Yeun o włos przeoczyli, ale to mały Alan Kim naprawdę rozjaśnił obwód nagród w 2021 roku.

7. Gniazdo #

(Źródło zdjęcia: Picturehouse Entertainment)

„Jest tak mało filmów… naprawdę dobrych i skomplikowanych, w których występują kobiety
w czołówce – powiedziała Carrie Coon. To był jeden z nich. To prawda, że ​​Jude Law był w szczytowej formie, pełen nieodpartego uroku i sprytu jako maklera giełdowa Rory, który ma aspiracje i urojenia. Anne Reid porzuciła druzgocący epizod. I nie rób tego. zacznijmy od tego biednego, monumentalnie metaforycznego konia. Ale to był film Coon. Jej portret przemieszczonej, powoli implodującej Alison sprawił, że poczułeś każdą radość, każdą frustrację, każdą wypaloną cygaro. A jej niuanse są na wyższym poziomie: weź moment, w którym, gdy mąż Rory gofruje, jej detektor BS, jakże cicho, brzęczy.

Przeczytaj więcej: Jude Law, Carrie Coons o tworzeniu The Nest

6. Ojciec #

(Źródło zdjęcia: Sony)

Gdyby sentyment miał swój sposób, Oscary 2021 zakończyłyby się tym, że zmarły Chadwick Boseman zostałby koronowanym najlepszym aktorem za rolę w filmie Ma Rainey’s Black Bottom. Choć ten wynik mógł być pożądany, nie można było zaprzeczyć, jak zasłużył sobie na honor Akademii, Anthony Hopkins za jego tytaniczny, bolesny zwrot w Ojcu.

Zaledwie 16 minut czasu ekranowego w „Milczeniu owiec” wystarczyło, aby Sir Anthony otrzymał swojego pierwszego Oscara w 1992 roku. Jednak nadrobił to w adaptacji własnej sztuki teatralnej Floriana Zellera z 2012 roku, druzgocącym portrecie zejścia starego człowieka. w demencję, która rzadko odciągała kamerę od jego nierównych, umęczonych rysów. Rufus Sewell, Mark Gatiss i Olivias Williams i Colman wszyscy wnieśli znaczący wkład w film, który sprawił, że przez proxy, w jednym subtelnie zmieniającym się miejscu mieszkania, doświadczyliśmy chwiejnego trzymania się rzeczywistości przez głównego bohatera. W końcu jednak wszystko sprowadzało się do Hopkinsa: giganta aktora, który prawdopodobnie przedstawił swój ostateczny występ.

5. Obiecująca młoda kobieta #

(Źródło zdjęcia: NowTV)

Jako showrunner drugiego sezonu Killing Eve i autorka cudownie mrocznej powieści „Potwory” prawdopodobnie nie powinniśmy być zaskoczeni okrutną i feministyczną treścią palącego debiutu filmowego Emeralda Fennell. Po jednej straumatyzowanej kobiecie (Carey Mulligan, zdumiewająca) w osobistej krucjacie przeciwko toksycznej męskości, gdy odwraca losy gwałcicieli na randkach i nocnych drapieżnikach, Obiecująca Młoda Kobieta była niesamowicie zabawna, przerażająca i smutna w równym stopniu. A czy wspomnieliśmy o walącej ścieżce dźwiękowej?

Bezkompromisowy i niewygodny (scena wieczorów kawalerskich jest wstrząsająca), przyniósł Fennellowi liczne nagrody, w tym trzy nominacje do Oscara (za najlepszy scenariusz oryginalny) i pomógł otworzyć rozmowy na temat zgody. „Częścią wyzwania jest sprawienie, by nie czuło się to jak lekarstwo” – powiedział Fennell o tworzeniu kreatywnego balansu w filmie „problemy”. „To sprawia, że ​​czujesz się jak coś, co chciałbyś zobaczyć w wieczór randkowy, a potem o tym porozmawiać”. Z pewnością to zrobiliśmy. Do naszych list odtwarzania dodaliśmy „Gwiazdy są ślepe” Paris Hilton…

• Czytaj więcej: Ogólny przegląd filmu Obiecującej młodej kobiety

4. Dźwięk metalu #

(Źródło obrazu: IMDb)

Najbardziej wciągające doświadczenie słuchowe roku, Sound of Metal, nie mogło nie zdobyć Oscara za najlepszy dźwięk (zdobył również najlepszy montaż filmowy). Film podążał za punkowym perkusistą Rubenem Stonem (Riz Ahmed, który nauczył się gry na perkusji i języka migowego) w podróży do kultury Głuchych, gdy nagle traci słuch. Zamieszkając w domu dla głuchoniemych uzależnionych – nadzorowanym przez mędrca mentora Joe (Paul Raci, słusznie nominowany do Oscara) – Ruben powoli zaczyna odnajdywać spokój, którego brakowało w jego ciasnym życiu.

Reżyser Darius Marder i projektant dźwięku Nicolas Becker przez większość swojego doświadczenia przykładali twoje uszy do uszu Rubena, a w kinach film był odtwarzany z otwartymi (stałymi) napisami. „Ten film nie został stworzony tylko do słuchania ludzi” – powiedział Marder dla Total Film. „Zostało stworzone zarówno dla osób słyszących, jak i niesłyszących, z założeniem, że to dwa różne doświadczenia. Ale na tym polega cała idea doświadczenia międzykulturowego: wszyscy pochodzimy z różnych perspektyw i wszyscy widzimy i doświadczamy rzeczy inaczej”. Sound of Metal okazał się doświadczeniem zarówno intensywnym, jak i głębokim.

• Czytaj więcej: Ogólny przegląd filmu Sound of Metal

3. Kraina Nomadów #

(Źródło zdjęcia: Searchlight Pictures)

W 2017 roku Chloé Zhao stworzyła arcydzieło w filmie Jeździec, przejmującej opowieści o kolarzu rodeo, który doznał niemal śmiertelnego urazu głowy. W filmie wystąpiła obsada nie-aktorów, którzy grali swoje wersje – krok poza dokumentalny dramat na terytorium „dokumentu fikcyjnego”.

Z Nomadland Zhao powtórzyła tę samą sztuczkę, tyle że tym razem umieściła skromną gwiazdę filmową Frances McDormand pośród nie-aktorów grających samych siebie. Złapała także ducha czasu z jego opowieścią o nowych nomadach w Ameryce, sześćdziesięcio- i siedemdziesięciolatkach, którzy stracili wszystko w katastrofie z 2008 roku i szukali pracy sezonowej, mieszkając w kamperach.

Od razu uchwycając trudną egzystencję i poczucie wolności pod łukowatymi gwiazdami, Nomadland zdobył Złotego Lwa w Wenecji i przemierzył drogę wybrukowaną gongami, która prowadziła aż do rozdania Oskarów, gdzie zgromadził Najlepszy Film, Reżyser i Aktorkę. „Podróż raz w życiu”, tak Zhao opisała to w swoim przemówieniu akceptacyjnym, a Nomadland to rzadki film, który może zmienić sposób, w jaki postrzegasz własne życie.

• Retrospekcja! Nomadland zdobywa nagrodę za najlepszy film na Oskarach

2. Zielony rycerz #

(Źródło zdjęcia: A24)

Davida Lowery’ego (A Ghost Story, The Old Man & The Gun) zainteresował anonimowy XIV-wieczny wiersz Sir Gawain i zielony rycerz, ponieważ oferował możliwość nakręcenia filmu o „rycerze na koniu wyruszającym w podróż. ..coś, co mógłbym zrobić po prostu przy stosunkowo niskim budżecie”. Ale film, który stworzył, był kłopotliwy, wizualnie odważny i szalenie pomysłowy.

Historia jest naprawdę prosta: rycerz w zielonym kolorze pojawia się na dworze Artura i Ginewry i oferuje każdemu szansę na oddanie do niego darmowego strzału, choć wszelkie wyrządzone szkody zostaną zwrócone w ciągu 12 miesięcy. Rozpustny Gawain (Dev Patel) szpieguje szansę na chwałę i odcina głowę rycerza, tylko po to, by nieznajomy zbierał ją i wychodził. Rok później Gawain musi osiodłać i pojechać do odległej kaplicy, by spotkać się ze swoim losem…

Dekonstruując podróż bohatera, gdy Gawain przechodzi serię dziwnych spotkań podczas przemierzania oszałamiających krajobrazów, Lowery zaproponował wyjątkową wizję. Każdy, od Monty Pythona po Johna Boormana, stworzył legendę arturiańską. Ale czy ktoś zrobił to tak dobrze?

• Czytaj więcej: Dev Patel i Joel Edgerton rozmawiają o Zielonym Rycerzu

1. Wydma #

(Źródło zdjęcia: Warner Bros)

Podobnie jak Dom Atrydów po przybyciu na Arrakis, szanse na Dune były spięte. Oto Władca Pierścieni science fiction – „niemożliwa do nakręcenia” powieść, która pokonała legendarnych filmowców Davida Lyncha i Alejandro Jodorowsky’ego. Najpierw pojawiły się wątpliwości, czy istnieje publiczność dla mózgowego hitu science fiction za 165 milionów dolarów. Później dyskurs wokół kina kontra streaming stał się jeszcze bardziej ogłuszający niż wysublimowana, wstrząsająca emalią ścieżka dźwiękowa Hansa Zimmera. Przez cały czas ludzie z kasy grali kurczaka w wyczekiwanej części drugiej, nie chcąc angażować się w końcowy rozdział, dopóki pierwszy film się nie sprawdzi.

To jest teraz woda głęboka, głęboko pod pustynnymi piaskami. Diuna była dziełem science-fiction, pojawiającym się raz na pokolenie. Niezrównane ćwiczenie w budowaniu świata, był to film, który w pełni przeniósł widzów w odległą, feudalną przyszłość. Greenscreen i nowomodne techniki produkcji wirtualnej zostały zlekceważone. Zamiast tego Dune filmowałaby naprawdę, na planach mamuta i na pustyniach Wadi Rum i Abu Dhabi, więc można było praktycznie poczuć przyprawę pod paznokciami.

Był to film z przebojowego widowiska, ale z artystyczną wrażliwością i duszą, zmagającymi się z głębokimi, istotnymi tematami (kolonializm, eksploatacja ekologiczna) wśród widoków kolosalnych piaskowych robaków i statków kosmicznych wielkości miasta. Dla Denisa Villeneuve „Dune opowiada o triumfie ludzkiego ducha” i znalazł absurdalnie gwiaździstą obsadę, która jest w stanie sprostać temu wyzwaniu, skłaniając się ku Timothée Chalameta, który wniósł przedwcześnie rozwiniętą mądrość i sprawną fizyczność skonfliktowanemu zbawicielowi Paulowi Atreidesowi. .

Skala osiągnięć Team Dune jest nie do przecenienia. LOTR to trafne porównanie; była to podobnie definitywna adaptacja niepodważalnego klasyka literackiego, gdzie słowne wnętrze prozy Herberta zostało zastąpione równie poetycką wrażliwością wizualną. Powszechna krytyka – opowiada tylko połowę historii – jest kwestią sporną teraz, gdy zbliża się część druga. A poza tym adaptacja kontynuacji powieści Mesjasz Diuny, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. „Sny są wiadomościami z głębin” – rozbrzmiewa głos w frapujących początkowych klatkach filmu. Po przeczytaniu Dune w wieku 14 lat Villeneuve potrzebował 40 lat, aby zrealizować swoje marzenia. Warto było czekać.

• Czytaj więcej: Denis Villeneuve opowiada o przeniesieniu Dune na duży ekran

To są wybory Total Film na najlepsze filmy 2021 roku. Zgadzam się czy nie? Daj nam znać w mediach społecznościowych. Więcej informacji znajdziesz w najbardziej ekscytujących nadchodzących filmach, które pojawią się wkrótce.